මොටු පිහාටු බෝසත්

මොටු පිහාටු බෝසත්

පුරාණ කාලයේ, හිමාලයේ උස් කඳුකරයේ, සුන්දර වනාන්තරයක, බෝසතාණන් වහන්සේ 'මොටු පිහාටු' නම් ගිජු ලිහිණියෙකු ලෙස උපත ලැබූහ. ඔහු අතිශයින්ම ත්‍යාගශීලී, දයානුකම්පාවෙන් පිරිපුන් සහ සදාචාරවත් ගුණධර්මවලින් යුක්ත විය. ඔහුගේ පියා, 'ගිජු රජ' නම් වූ, එම වනාන්තරයේ සිටි සියලුම ගිජු ලිහිණියන්ගේ නායකයා විය. මොටු පිහාටු කුඩා කල සිටම තම පියාගෙන් ධර්මය ඉගෙන ගත්තේය. ඔහු කිසි විටෙකත් මළ සිරුරු ආහාරයට ගැනීමෙන් වැලකී සිටියේය. ඔහු සැමවිටම ජීවත්ව සිටින සතුන්ගේ දුක දැක, ඔවුන්ට උපකාර කිරීමට සිතුවේය.

දිනක්, එම වනාන්තරය අසල ජීවත් වූ ගම්මානයක, මහා වසංගතයක් පැතිර ගියේය. බොහෝ මිනිසුන් රෝගාතුර වී මිය ගියහ. මළ සිරුරු රාශියක් ගම්මානය පුරා විසිරී තිබුණි. ගම්වැසියන් දැඩි භීතියට පත්ව සිටියහ. ඔවුන්ට මළ සිරුරු භාර දීමට හෝ රෝගීන් බලා ගැනීමට කිසිවෙකුත් සිටියේ නැත. මේ දුක දුටු මොටු පිහාටු බෝසතාණන් වහන්සේගේ හදවත වේදනාවෙන් පිරී ගියේය. ඔහුගේ පියා, ගිජු රජ, ඔහුට කීවේය: "පුත, අපේ ආහාරය මළ සිරුරුයි. අපට ඒවා ආහාරයට ගැනීමට කිසිම තහංචියක් නැහැ." නමුත් මොටු පිහාටු, "පියාණෙනි, මේ මිනිසුන්ගේ දුක දෙස බලන්න. ඔවුන්ගේ මළ සිරුරු ආහාරයට ගැනීම මාගේ සිතට එකඟ නැහැ. මට වෙනත් මාර්ගයක් සොයා ගැනීමට ඉඩ දෙන්න." ඔහු කීවේය.

මොටු පිහාටු බෝසතාණන් වහන්සේ, ගම්මානයට ගොස්, රෝගීන්ට සහ මියගිය අයට උපකාර කිරීමට තීරණය කළේය. ඔහු තම පියාගෙන් සහ සෙසු ගිජු ලිහිණියන්ගෙන් අවසර ලබාගෙන, ගම්වැසියන් සමඟ එක්විය. ඔහු රෝගීන්ට ඖෂධ රැගෙන ඒමට, ජලය ගෙන ඒමට, සහ මළ සිරුරු භාර දීමට උදව් කළේය. ඔහුගේ අනුකම්පාව සහ සේවය නිසා ගම්වැසියන් පුදුමයට පත් වූහ. "අනේ, මේ ගිජු ලිහිණියා අපට මෙතරම් උදව් කරන්නේ කෙසේද?" ඔවුන් කීහ. ඔහු දිනපතා, රාත්‍රී, දිවා රෑ නොබලා සේවය කළේය.

දිනක්, එක්තරා ධනවත් වෙළෙන්දෙක්, ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවන් සමඟ ගමට පැමිණියේය. ඔහුගේ දරුවන්ද රෝගාතුර විය. ඔහු බියෙන්, "අනේ, මට මගේ දරුවන් බේරා ගැනීමට කිසිම මාර්ගයක් නැහැ. මේ රෝගය ඉතා භයානකයි." මොටු පිහාටු බෝසතාණන් වහන්සේ, එම වෙළෙන්දාව දුටු විට, ඔහුගේ හදවත කම්පා විය. ඔහු වෙළෙන්දාව ළඟට ගොස්, "කණගාටු නොවන්න. මම ඔබට උදව් කරන්නම්." ඔහු කීවේය. වෙළෙන්දා පුදුමයට පත් වී, "ඔබ කුමක් කරන්නද?" ඔහු ඇසුවේය.

මොටු පිහාටු බෝසතාණන් වහන්සේ, තම ශරීරයේ ඇති මස් ටිකක්, තම පියාගේ අවසරය නොගෙන, වෙළෙන්දාවට දුන්නේය. "මේවායින් ඔබේ දරුවන්ගේ රෝගය සුවපත් වේවි." ඔහු කීවේය. වෙළෙන්දා කඳුළු සලමින්, "ඔබ අපට මෙතරම් උදව් කරනවා. මම ඔබට කුමක් දිය යුතුද?" ඔහු ඇසුවේය. මොටු පිහාටු බෝසතාණන් වහන්සේ, "මට කිසිවක් අවශ්‍ය නැහැ. මට අවශ්‍ය වන්නේ ඔබගේ දරුවන් සුවපත් වීමයි." ඔහු සිනාසෙමින් කීවේය. එම මස් ආහාරයට ගත් පසු, වෙළෙන්දාගේ දරුවන් සුවපත් විය. ගම්වැසියන් සියලු දෙනා සුවපත් විය. ගම්මානය නැවතත් සාමයෙන් පිරී ගියේය.

මොටු පිහාටු බෝසතාණන් වහන්සේගේ මෙම සේවය, ඔහුගේ පියාගේ හදවත ද වෙනස් කළේය. ඔහු තම පුතාගේ ත්‍යාගශීලීත්වය සහ අනුකම්පාව ගැන ආඩම්බර විය. ඔහු ගිජු ලිහිණියන්ට කීවේය: "අද සිට, අපි මළ සිරුරු ආහාරයට ගැනීමෙන් වැලකී සිටිමු. අපි අනුන්ගේ දුක නිවාරීමට උපකාර කරමු." මේ අනුව, මොටු පිහාටු බෝසතාණන් වහන්සේ, තම ජීවිතයෙන් අනුන්ගේ ජීවිත බේරා දුන්හ. ඔහුගේ මරණින් පසු, ඔහු දිව්‍ය ලෝකයේ උපත ලැබීය. බෝසතාණන් වහන්සේගේ මෙම කතාව, අනුකම්පාව, ත්‍යාගශීලීත්වය සහ ආත්ම පරිත්‍යාගයේ බලය කියාපායි. අපගේ ශරීරය, ධනය, ආදිය අනුන්ගේ යහපත උදෙසා කැප කිරීමට සූදානම් විය යුතු බවත්, අනුකම්පාව යනු මහත් බලයක් බවත් මේ කතාවෙන් අපට ඉගෙන ගත හැකිය.